تنبیه بدنی، باشد یا نباشد؟
قرنها در اکثر فرهنگها، تنبیه بدنی یکی از روشهای تربیتی والدین بود. حتی در دنیای مدرن امروزی هم در برخی از کشورها و شهرها، از تنبیه بدنی بهعنوان یکی از ابزارهای تربیتی استفاده میشود. آیا استفاده مکرر از تنبیه بدنی بهعنوان یکی از ابزارهای تربیتی قابل قبول است؟ آیا ما هم میتوانیم از تنبیه بدنی بهعنوان یک ابزار تربیتی استفاده کنیم؟
چگونه میتوان بدون آسیب زدن به کودک، از تنبیه به صورت محتاطانه استفاده کرد؟ (منظور از تنبیه بدنی محتاطانه، ضربه زدن به کف دست کودک و یا به باسن، پاها یا بازوهای کودک با هدف تربیت کردن و اصلاح رفتار کودک است، بی آنکه به کودک آسیبی برسد.)
اگرچه تنبیه بدنی یکی از روشهای متداول بین والدین و مربیان کودک در فرایند تربیت است، اما استفاده از آن بهعنوان یک ابزار تربیتی، هرگز پیشنهاد نمیشود. چراکه احتمال آسیب رساندن به کودک هم از نظر بدنی و هم از نظر احساسی بسیار بالاست. به ویژه اگر از این روش بهعنوان روشی متداول و رایج استفاده شود. ضمن اینکه حد فاصل بین تنبیه بدنی و کودکآزاری بسیار کم است و خطر و احتمال گذشتن از این مرز و تبدیل شدن مربی به یک فرد کودکآزار بسیار بالاست.
منبع: زندگی شاد با فرزندان، نوشتهی دکتر پرواتی پاتی، فیونا تان، شیون لوو به ترجمهی دکتر رحیم کاویانی
(مارال محمدی)